کد خبر : 2025
تاریخ انتشار : ۸ اسفند ۱۳۹۰ - ۰۲:۱۱
نسخه چاپی نسخه چاپی
تعداد بازدید 664 بازدید

مثنوی شهر من (۱)

مرتضا خدایگان

 

شهر من (۱)

شب، پیش رو قـد راست کرده ، زهــر دارد                   زخمــی بـــه عمــق چـالــه های شهـــر دارد
خورشیــد بر بــام است اما شب امیــر است                روز است و در دهلیـزهای شب اسیـــر است
عادی ست اینجـــا شیشه های پر ز سوراخ                 پشــت همیــن انـدیشــه هــای پـر ز ســوراخ
این کشتی بی لنگر تــوفان به جان چیست؟                این زخم زنده ، این تن بی خانمــان کیســت؟
این مأمــــن نـــا امن گـــــرد و خاک بـر سر                    این سیخ و سنجاق و تل و تریــاک بـــر ســر
این چیست؟این شهرست یا قهرست یا زهر؟                شهر است یا برداشتــی مــوهوم از شهــــر؟
این ” کوچــه داغ ” زخمــیِ مارش گــزیده                      این سنــگلاخ تشنــــه ی رنــگش پــــریــــده
ایــن رفتـــه از یــــاد غریب هیــچ در مشت                     ایـــــن آسمــــان جـــل خـانه ی آوار بر پشت
شهر است این؟ نه!واقعن شهر است یا گور                    مــــردانه ایــن شهر است یا بیغوله ای کور؟
این شهر خسته ،مـادر صــدها شهیــد است                 این شهر، آن شهر شهیــدان رشیـــد اســت؟
کـــم کارگــــرهــا دور میـــدانش نشستـــه ؟                  همچون عـدد بـــر ساعت در هــــم شکستـــه
مـــن درد دارم ، درد دارم ، درد دارم                             هـمشهـــریـــانــی خـسـتـــه و شبـگـــرد دارم
حس ســـرنگـــی کهنـــه را دارم که تنـهــــا                    افـتـــاده روی زلــــف مـغــمـــوم چـمـــن هــا
حس ســـرنگـــی کهنـــه و صد بار مصرف                       حس سرنگـی که تـوانــش رفـتــــه از کــــف
احساس سیخـــی سوختـــه در جـان لــــوله                  در کـــــوره هـــــای آجــــــر راه کــتــــولـــه
ای بخــت های خــواب در دامن ! نخـوابیــد                     فرهنـگ بـایــــر مانــــده اش را بـاز یـابـیـــد
شهــر هنـــر در انــــزوای خــویش مــــرده                       شهــــر هنــــر در کـوچـــه ی تشویـش مرده
شهـــر هنـــرمنـــدان کنـــج غــــم گـــزیـــده                    شهــــر شعــــور شـــاعـــران زخــــم دیـــــده
شهر قلم مــوی نحیــف و ســــاز ناکــــــوک                    شهــــــر نـمـایــش کنــج سـالـن های متـروک
شهــــــر رگ پوکیــــده از تـــزریق خونـــی                      شهــــر شـکـستــه ! شـهــر نستعـلیـق خونی
شهـــر عمیقـــاً در عمیقــاً زخـــــم خـــورده                    شهــر نمــی دانـــم کجــای نـقـشـــه مـــــرده
از مـا چه بر جـا مانــده جـز یک پای خسته؟                   ویــــرانـــــی یــک تــــازه آبــــاد شــکـســتـــه
از ما چه بـر جــا مانـده جـــز یک مشت پینه                   انـگـشـت در انـگـشـت در انـگـشـت پـیـنــــه
مـایـیــــم و یـک دارایــی از دســــت رفـتـــــه                   پایــی ازیــن غــربـت بـه آن بــن بسـت رفته

 

ایـن کــوره راه پیــر تنهــا کـوهـدشت اسـت
ایــن خستــه ی دلگیــر تنهـا کوهدشت است

 

ای شهر من! شهـری که مـــال من نبـــودی                      شهر هـــزاران مــــرده ی امــــا عمـــــــودی
شهـــر نفــــس گیــــر ســـراشیـب خـمـیـــده                    شهـــــر معمـــا گـــونـــه ی در خــود خـزیده
شهــر جوانـان غیــــــور گــــــرز و چاقـــــو                          شهر پــر از اندیشـــه ی پـــا پـــس کشیــــده
شهـــر بــرای لقمــه ای نـان زخــم خــورده                       شهـــر ” سعـادت ” مرده ی ” آوار ” دیــده
ای دایـــه ی صــورت بـه شیــون خو گرفته                        شهـــــــر ســـراســـر بخـــت هــای بو گرفته
شهــــر شـــریـف کفــــش های پـاره پـــوره                       شهـــــر شـمـــــار چشـــــم هــــای آبغـــــوره

چیــزی بــرای مــا نــــداری جــــز نـــــداری                         شهـــر خمــــاری در خمــــاری در خمــــاری
پـس کـی مداوا می شــوی ای زخم بد خیم؟                    تــا چـنـــد بـایـــد آب در هـــاون بـکـوبـیـــم ؟
تــا کـــی هنــــر تــابوت هم گیـــرش نیایـــد                       تــا کـــی ” نــدانــستــن ” بــزایـد در بــزاید؟

 

ایـن کــوره راه پیــر تنهــا کـوهـدشت اسـت
ایــن خستــه ی دلگیــر تنهـا کوهدشت است

 

شهر صـــدور کارگـــــر با ســــرعت نــــور                           شهـــــر وفـــــور واردات گـــــرز و وافــــور
شهــــر مقــــــام بـــرتـــر بیکـــاری و فـقـــر                         إنــد سکــــوت و آخــــر بیـکــــاری و فـقـــــر
شهــــر پــر از پستــی بلنــدی هـای عشقـی                    شهـر شهیــر دستـــه بنــــدی های عشقــــی
شهــر دو ساعت چنــد ســرعت گیـــر تــازه                       شهــــــر بـــه دنبـــال کمــــی تـقـدیـــر تـــازه
شهــر “سلحشــور” و “غیـور” دست خالی                        درگیر صــدها کوچـــه ی بـــن بـسـت خالـــی
شهـــر از اینجــا رانـــده ی دنــدان شکستــه                      شهـــــر از آنجــــا مـانـــده ی اقـبـــال بستــه
شهـــر نمـــاد گــــرزهــــای جــــورواجـــور                           زیبـــا تـــراش نا تــــراش تلــــخ در شـــــور
طـــرحی طـــریقـــی تحفــه ای توری طنابی                      جــوری جنابــی جانبـــی جهــــدی جوابـــــی
کــاری کلیـــدی کلـــه ای کفشـــی کلاهـــــی                    پیکـــــی پــرنــدی پـاسـخــی پشـتـــی پـناهـی
بـــرگـی بـــری بـــرنــامــه ای بـاری بهاری                            چشمی چراغـی چــاره ای چتــری چنـــــاری

 

ایـن کــوره راه پیــر تنهــا کـوهـدشت اسـت
ایــن خستــه ی دلگیــر تنهـا کوهدشت است

***

مرتضا خدایگان

درج شده توسط : امین آزادبخت (مدیر سایت )

دیدگاه ها

سعیدگراوند.کلسرخی در گفته :

مـــن درد دارم ، درد دارم ، درد دارم هـمشهـــریـــانــی خـسـتـــه و شبـگـــرد دارم

مرتضا جان “شاعر زخم خورده ” شهــــر هنــــر در کـوچـــه ی تشویـش مرده ”
قشنگ زیبا و پر معنا نگاشتی این دردنامه پر درد را این زخم چندین ساله بی التیام را
برادر گرام و عزیز دوست جان از دل گفتیو بر دل نشست
این شهر خسته ،مـادر صــدها شهیــد است این شهر، آن شهر شهیــدان رشیـــد اســت؟
…………………………………………………………………………………………………..
دیروز ترکش بود و خون بود و بردباری بود و صداقت .
امروز چفیه های اتو کشیده است و مدعیان جبهه ندیده و تنگ نظری و تظاهر

دوست محمدی در گفته :

زلفین تو را که شانه کرده است عزیز؟
کین گونه شدی خوشگل و باحال و تمیز!

آتنا هاشمی در گفته :

وای آقای خدایگان چقدر دردهای شهرمون رو زیبا و دقیق به تصویر کشیدید. با اجازتون شعر رو کپی میکنم و میبرم مدرسه به دوستام نشون بدم. شهری که این همه درد یکجا داشته باشه …

مسلم از تهران در گفته :

مرتضی جان واقعأ شعرت عالی بود . عین واقعیت

ادبيات در گفته :

وزن شعر مناسب نیست از آقای خدایگان بیشتر از این انتظار داریم

ادبیاتی در گفته :

یعنی چی وزن شعر مناسب نیست؟ دقیق بگو. از نظر عروضی که اشکالی نداره. چه مشکلی داره وزن شعر؟

دبیر ادبیات در گفته :

آقای ادبیات چه مشکلی داره ممنون میشم که اشکال شو بگی

سینما پارادیزو در گفته :

حالا خواست یه چیزی گفته باشه بابا. که یعنی ما هم هستیم. شاید برای گیر دادن دنبال چیزی میگشته به وزنش گیر داده

حشمت اله آزادبخت در گفته :

مستفعلن مستفعلن مستفعلن فع
این شعر ایرادی ندارد ای برادر

خطاب به ادبیات در تکمیل آزادبخت در گفته :

مستفعلن مستفعلن مستفعلن فع
آن را بخوان با حوصله یک بار دیگر

دانشجو تهران در گفته :

DAMET GARM

شعبانی در گفته :

واقعا عالی بود و غم انگیز
دمت گرم

خوشمان آمد.

آقا میشه مدل این موهاتو عوض کنی؟ولی شعرت قشنگ بود

من درددارم در گفته :

لیلاخانم توام شعورتویه کم عوض کن.

عیب نداره حالا اینم یه نظره دوست خوبم. با هم مهربون باشیم

ويريا در گفته :

سلام ببخشید آقای خدایگان آیا واقعا مرتضی رو مرتضا مینویسند؟

مرتضا خدایگان در گفته :

سلام ویریا جان. چگونه ای؟ من شخصا این شکلش رو دوست دارم. دیگران اینجوری نمی نویسند …

میرسلیم در گفته :

آفرین! شعر بسیار زیبایی بود. زبان یکدست و ساده است که همین باعث ارتباط خوب با مخاطب می شود. حشو و زوائد نداشت. واقعا لذت بردم مخصوصا سه بیت آخر.

خیلی قشنگ بود.من همیشه عاشق شعرهاتون هستم.حرف دلن

ستاره در گفته :

اینم مثل بقیه کاراتون قشنگ بود.لطفا بازم بگین جناب خدایگان

محمد در گفته :

کار خوبی بود ولی من بیشتر شعرای لکی تونو دوس دارم.بنظرم استعدادتون تو شعر لکی بیشتره

قشنگ بودمرتضاجان.بیابدیدنم.قطارگوگل راسوارشوبنویس ابراهیم بهزادکنارپنجره ام

ستاره در گفته :

خوب بود هم شعرت هم موهات.مو قشنگ دوست داریم

حنا از خرم آباد در گفته :

آقای خدایگان میبینم که خیلی به ظاهرتون میرسین عجب ماتیک قشنگی هم مالیدید به لبانتون. دست مریزاد ولی شعرتون قشنگ بود احسنت

دوست تر در گفته :

وقت نگاه کردن به شعر شاعر فقط به شعرش نگاه می کنند و همین

راستش این مدل مو اصلا بهتون نمیاد اما شعرتون خوب

مرتضا جان چرا جوابمو نمیدی مواتو عوض میکنی یا نه

سجاد رضائي در گفته :

بـــرگـی بـــری بـــرنــامــه ای بـاری بهاری چشمی چراغـی چــاره ای چتــری چنـــــاری


من چه گویم که غریب است دلم در وطنم؟!؟
.
.
.
درود مرتضا رفیق.

باید به اینچنین شاعری افتخار کنیم

محمد اسدیان در گفته :

آنچه البته به جایی نرسد
یادم نیست شعر بود یا فریاد
درود

بیژن گراوند در گفته :

دوست خوبم مرتضی .لکی می نوشتی ما هم متوجه می شدیم

دم دور دنان دور .زنج دور .موی سر دور .دور ار بان دور .ولی وژ هم کور

میثم دلفانی در گفته :

درودبراستادعزیزم.آقای خدایگان.جای تقدیروتشکرداشت بابت اشعارزیبایتان.

سوگند در گفته :

آقای دوست محمدی دمت گرم شعر شما خیلی بهتر بود
آقای خدایگان تو رو خدا مدل مو هاتو عوض کن
اصلا بهت نمیاد
کمی کمتر می خندیدی بهتر بود

مریم در گفته :

مرتضا جان
خانه ات آباداین چنین نگو سیب

مصطفی رضایی در گفته :

خنده ات چون زخم در دستان من/جای خنده اشک در چشمان من.مرتضا جان مثل همیشه سرگل بود.

بیان دیدگاه !

نام :
رایانامه :