کد خبر : 31642
تاریخ انتشار : ۱۷ مرداد ۱۳۹۲ - ۱۱:۰۲
نسخه چاپی نسخه چاپی
تعداد بازدید 305 بازدید

کدام خانه! کدام مطبوعات؟

  عبدالرضا شهبازی / میرملاس نیوز : به بهانه روزخبرنگار کدام خانه! کدام مطبوعات؟ قدیم قدیم‎ترها وقتی خیلی کوچک بودیم خانه می‎ساختیم از گِل و در این خانه همه را جمع می کردیم در خیال کودکانه خودمان. از عمه گرفته تا خاله و عمو و دایی و حتی همسایه‎ها را می بردیم در همین خانه […]

abdoolreza

 

عبدالرضا شهبازی / میرملاس نیوز :

به بهانه روزخبرنگار

کدام خانه! کدام مطبوعات؟

قدیم قدیم‎ترها وقتی خیلی کوچک بودیم خانه می‎ساختیم از گِل و در این خانه همه را جمع می کردیم در خیال کودکانه خودمان. از عمه گرفته تا خاله و عمو و دایی و حتی همسایه‎ها را می بردیم در همین خانه کوچک به مهمانی. دیوارهای این خانه پُر بود از عشق و دوست داشتن و صمیمیت، آن روزها خانه‎ای که می‎ساختیم کوچک بود. امّا دل‎های بزرگی آنها را می‎ساختند.. حالا بزرگ شده‎ایم با خانه های بزرگ‎تر، اما دل‎های کوچک. یکی از همین خانه‎ها، خانه مطبوعات لُرستان است که هیت مدیره آن باید بزرگی کند و فرزندان خود را که خبرنگاران و روزنامه نگاران هستند زیر سقف این خانه در کنار هم بنشاند. اما می بینیم که این خانه سقف ندارد. اصلن این خانه خانه نیست! می گوئید نه به مراسم روز خبرنگار امسال خوب نگاه کنید. قرار است برای روز خبرنگار مراسمی در شان و شوکت خبرنگاران برگزار کنند.
اعضا هیت مدیره خانه مطبوعات در کنار هم می نشینند و تصمیم می‎گیرند … ما فرزندان این خانه تقسیم می‎شویم به کودکانی سالم، علیل و ناقص‎الخلقه (شما بخوانید فعال، نیمه فعال و غیرفعال) که باید سهمی در این خانه داشته باشیم خانه‎ای که مال ماست. بین برادرانی تقسیم می‎شود که تقسیم نابرابر، آنها را تا آخر جلسه کنار هم نمی نشاند. یکی داد می‎زند من نیستم. دیگری در گوشی همراهش فریادش را به دیگر دوستانش مخابره می‎کندکه در مراسم روزخبرنگار شرکت نکنید. مدیران فرهنگی اداره فرهنگ که می خواهند بزرگی کنند و ارشاد، فریادشان به جایی نمی‎رسد. هیچ کس زیر بار مسئولیت نمی‎رود. عضو خوش اخلاق و مودب خانه مطبوعات خودش را کنار می‎کشد و مدام می‎گوید من یک رای بیشتر نداشتم. عضو دیگر نیست تا چیزی بگوید. دو برادر عضو خانه مطبوعات تقسیم می شوند یکی عاقل می شود و یکی دیگر… عضو دیگری از این خانه برای شام می‎آید و حیران چشم ها را به تماشا نشسته است و عضو دیگربا تیتر نشریه اش که: «سامان کاشی بروجرد تعطیل شد» آمده بود ، هم زمان مجری خوب برنامه صدایش را بلندتر می‎کندو با افتخار از« نشان سازندگی» دولت به استاندار لرستان می‎گوید و او را دعوت می‎‎کند برای بیان چند کلمه و نشنیدن حرف‎های بسیاری که خبرنگاران باید بزنند و باز فرصتی برای این کار نیست. حیران میان این دو خبر در گوش شهرام شرفی روزنامه‎نگار نجوا می‎کنم راستی این خانه،خانه است؟
به خانه مطبوعات فکر می‎کنم و کارهای که باید انجام می‎داد در این دوسال و نداد و خروجی آن شد این برنامه که ای کاش برگزار نمی شد. سئوالم این است هیات مدیره خانه مطبوعات در این دو سال برای خبرنگاران چه کارهای انجام داده اند ؟ کدام خبرنگار را صاحب خانه کرد؟ برای جایگاه خبرنگاران و تکریم آنها چه برنامه مدونی طراحی کردند ؟
بر می‎گردم به حرف‎های مدیر ارشاد بیشتر فکر می‎کنم که در این جلسه بازهم آمار خوبی ارائه داد. تعداد روزنامه‎ها ، هفته نامه‎ها و پایگاه های خبری باز هم بیشتر شدند. خدا زیاد کند و برکت بدهد. اما آ شیخ علی اسماعیلی مدیر کل فرهنگ و ارشاد اسلامی لرستان این روز دیگر از شوخی‎هایش خبری نبود .دیگر با حال با بچه‎ها حال نکرد و حبیب اله دهمرده با نشان دولتی‎اش فراموش کرده بود که دولت اعتدال و امید چند روزی است که سکان کشور را به عهده گرفته است

* صاحب امتیاز و مدیر مسئول فصل‎نامه درگاه

 

 

 

درج شده توسط : امین آزادبخت (مدیر سایت )

دیدگاه ها

سلام! نوشته هایتان طلوع حقیقت و بیان دردهای
کسانی است که نمی توانند بگویند و فریادشان بی صداست. روز خبرنگار مبارک. زیاد جدی نگیرید!

عبدالرضا قاسمی در گفته :

سوره رعد آیه ۱۱ : «خداوند سرنوشت هیچ قومی [و ملتی] را تغییر نمی دهد، مگر آنکه آنان آنچه را در ضمیرشان است را تغییر دهند.»

حافظ : قومی بجد و جهد نهادند وصل دوست / قومی دگر حواله به تقدیر می کنند …

بنده خدا در گفته :

با سلام تمام حرف های شما بزرگوار منطقی و درست است، اما باید بدانیم که کار و تلاش و خدمت به فرد و دوره و دولتی خاص محدود نمی شود و اگر دهمرده نشان دولتی گرفته که به واسطه خدمت به من و شما بوده ، یقین بدان فرصت و عرصه برای کار و خدمت را همچنان خواهد داشت.

بیان دیدگاه !

نام :
رایانامه :