کد خبر : 43337
تاریخ انتشار : ۱۲ بهمن ۱۳۹۲ - ۱۱:۵۹
نسخه چاپی نسخه چاپی
تعداد بازدید 357 بازدید

یادداشت یکی از مخاطبان میرملاس

به نام خدای سبحان دوست دارم بخشی از خاطراتم راجع به مسایل قبل از انقلاب در شهر کوهدشت را برای نسل دوم و سوم خودمان بازگو کنم. طبق قرارمان با همرزمان شهیدم عهد بسته بودیم که این مسایل هیچوقت بازگو نشود. لکن بعد از شهادت عزیزان شهیدم، نه تنها نیازی به مخفی ماندن این خاطره […]

به نام خدای سبحان

دوست دارم بخشی از خاطراتم راجع به مسایل قبل از انقلاب در شهر کوهدشت را برای نسل دوم و سوم خودمان بازگو کنم. طبق قرارمان با همرزمان شهیدم عهد بسته بودیم که این مسایل هیچوقت بازگو نشود. لکن بعد از شهادت عزیزان شهیدم، نه تنها نیازی به مخفی ماندن این خاطره نیست بلکه ضروری است در این ایام الله دهه فجر پاسدار حرمت شهیدان عزیز و بسیار بزرگوار شهرمان که هر دو هم در اوج گمنامی شهید شدند، بازگو کنم تا یادی از آنان کرده باشیم.

در اوایل زمستان سال ۱۳۵۵ شهید بزرگوار سید عزیزالله هاشمی موسوی فرزند خلف مرحوم حاج سید علیرضا هاشمی مرا در خیابان شهدا دید. به من پیشنهاد داد بیا چند تا اعلامیه بر علیه رژیم شاهنشاهی بنویسیم و پخش کنیم. من هم با توجه به اینکه جوانی مذهبی بودم و شور مبارزه داشتم قبول کردم و با توجه به همسایگی و شناخت عمیقی که از همدیگر داشتیم گفتم که رضا هم باشه که سریع کار انجام بشه. شهید عزتی پیشنهاد رو پذیرفت. با هم جلوی مغازه مرحوم حاج نوراله آخوندزاده رفته و با شهید سرافراز و گمنام شهرمان در خرمشهر عزیز، محمدرضا آخوندزاده صحبت کردیم. او هم فورأ پذیرفت. در آن زمان رعب و وحشت بسیار سنگینی بر کشور حاکم بود. فکر میکنم جمعیت شهر کوهدشت حدود پانزده هزار نفر بود. ولی در میان مردم بویژه آنانکه با مبارزه سر و کار داشتند شایع بود که ساواک ده هزار مخبر (منبع) در کوهدشت دارد. واقعأ پدر از فرزند و فرزند از پدر می ترسید. کسی به راحتی جرئت انتقاد نداشت. مثلأ مرحوم آیت الله مروجی را برای آنکه تبلیغ به نخوردن نوشابه پپسی می کند بارها به ژاندارمری احضار می شد. لازم به توضیح است که امتیاز این نوشابه متعلق به یهودیان بود و مسلمانان نمی خوردند و گفته می شد که از فروش هر بطری شش ریالی یک ریال آن برای مبارزه با قرآن خرج می شود. به همین دلیل خوردن آن حرام شده بود. در این شرایط تهیه و پخش اعلامیه کاری بسیار سنگین و خطرناک بود. لکن با توجه به تربیت اسلامی ما و آنچه که از روحانیت شنیده بودیم، مبارزه را بر خود فرض دانسته و پا در میدانی سخت گذاشته و آماده جان دادن در این راه شدیم.

 پس از مشورت و تبادل نظر با همدیگر چند قرار گذاشتیم:

۱- از آنجا که ترسی بسیار سخت از ساواک لعنتی شاه وجود داشت، اولأ مسایل امنیتی را به شدت رعایت کنیم.

۲- هرگز این مسئله با کسی طرح نشود. یعنی بصورت گمنام در بین ما سه نفر باقی بماند.

۳- در ثانی بینی و بین اله اگر کسی دستگیر شد مسئولیت همه کار را پذیرفته و قبول کند که تمامأ کار خودم به تنهایی بوده و همکاری نداشتم. لازم به توضیح است که به دلیل حفظ جان برادر دینی خودمان بایستی که اینگونه تصمیم گرفته و با همدیگر عهد می بستیم.

۴- لوازم کار را بصورت موردی تهیه کرده تا معلوم نشود از کجا آمده و ساواک بتواند در تحقیقاتش به آن پی برده و ما را شناسایی کند.

شهید عزتی برای کار دیگری می خواست به خرم آباد برود، مقرر شد از چند کتابفروشی دور از هم کاغذ امتحانی و بیشتر کاربن و چند عدد دستکش ظریف بخرد. شهید رضا و من هم از کتابفروشی علی احمد حیدری کوهدشت و مغازه های دیگر چند مرتبه کاغذ بخریم. شهید عزت از خرم آباد بیش از صد برگ کاغذ و یک بسته کاربن با خودش به کوهدشت آورد. شهید رضا و من هم چند مرحله خرید کردیم.

بعد از این کارها، شروع به نوشتن اعلامیه در حد سواد خودمان نوشتیم. چند شب دور هم جمع شده و با پوشیدن دستکش ها (برای باقی نماندن اثر انگشت روی اعلامیه ها ) متن اعلامیه را تهیه و با استفاده از کاربن ها آنها را در چندین نسخه تهیه کرده و در جاهای مختلف پنهان می کردیم. تا آنکه تقریبأ بیش از  دو هزار اعلامیه تهیه شد.

تصمیم گرفتیم که در شب دوشنبه ای بود که دوره قرائت قرآن برگزار می شد، اعلامیه ها رو پخش کنیم. هر کدام مسئول یک مسیر شدیم که با هم تلاقی داشت و سپس قرار سلامتی گذاشته تا بعد از اتمام کار آنجا جمع شویم. بعد از صحبت با همدیگر قرار را در محل برگذاری قرائت قرآن ( در منزل حاج اسماعیل خان امرایی بود) گذاشتیم. در آن شب برحسب اتفاق که قطعأ خدای متعال زمینه را برای راحتی کار ما جور کرده که باران بسیار شدیدی شروع به باریدن کرده و بیش از دو ساعت ادامه یافت. مسیر من خیابان شهید حسین رضایی (دارایی سابق)، ۱۷ شهریور، بخشی از خیابان شهدای فعلی، خیابان شهید شهبازی(بانک کشاورزی) و خیابان رودکی و کوچه های اطراف بود.

در حین انجام کار به انتهای خیابان رودکی (به طرف خیابان شهید شهبازی) رسیدم. اداره مالاریا در آنجا بود. کمی از اطلاعیه ها را داخل اداره مالاریا ریختم و ادامه میسر. بعد از ده پانزده قدم رفتن دیدم سرایدار اداره درب رو بازکرده و شروع به فحاشی کرد. بلافاصله به اداره رفته و با گروهان ژاندارمری کوهدشت تماس گرفته و موضوع را گزارش می کند. بلافاصله چند ماشین جیپ ژاندارمری در خیابانها به حرکت در آمده و گشت زنی کردند. من در ادامه پخش اعلامیه در خیابان ۱۷ شهریور جلوی منزل مرحوم آیت الله مروجی بودم که نور جیپ را دیدم که از سمت مسجد صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف می آمد. بلافاصله فرار کردم. جلوی منزل شهید شریفی یک دستگاه کمپرسی لیلاند نارنجی رنگ پارک شده بود. چون هیچ امکان فراری باقی نمانده نبود و هر لحظه دستگیری و شکنجه های وحشتناک ساواک را برای خودم مجسم می دیدم، ابتدا بالای آن رفته و چند ثانیه بعد با خودم گفتم الآن نخستین جایی که بگردند، همین بالاست. از ماشین پایین پریده و زیر کمپرسی رفتم بالای ملی گاردن و قایم شدم. در آن چند ثانیه کلی دعا کردم که مثلأ خدایا ما برای دین اسلام اینکار رو انجام دادیم خودت فرجی کن گرفتار نشویم و … . جیپ دقیقأ کنار کمپرسی توقف کرده و گروهبان ژاندارمری از ماشین پیاده شده ابتدا چراغ قوه ای زیر ماشین انداخت و سپس بالای کمپرسی رفت و پایین آمده و با خودش گفت: … سوخته ها اینجا هم نیستند. پس از آنکه آنها رفتند با لباس روغنی و گریسی شده به سمت محل قرار با دوستانم فرار کردم. بخشی از اعلامیه ها مانده بود. آنها را زیر مقداری هیزم در منزل یک نفر مومن مخفی کرده و بعد از آن از آنجا که زمانی برای سلامتی خودمان تعیین کرده بودیم من قبل از دو شهید بزرگوار به محل قرار رسیدم. چون بارندگی زیادی شده بود تمام لباسهایم خیس شده و روغن و گریس هم با آن اضافه شده بود. اورکتم را پشت در گذاشته و وارد جلسه قرآن شده و سلام کردم. مرحوم حاج سید علیرضا هاشمی که عمومأ مدیر جلسات قرائت قرآن کوهدشت را بعد از مرحوم همایونی بعهده داشت، یهو از من پرسید این چه وضعیه؟ گفتم حاجی جان شهر رو آب برد، زیر سقف نشستی و خبر نداری! چیزی نگفت و بخیر گذشت. بعد از چند دقیقه شهدای عزیزمان آمده و باز هم سئوالات مکرر حاجی و دیگر عزیزان. البته چون جوانان مذهبی بودیم به هیچ وجهی به ما شک انجام کار خلاف رو نمی کردند. بالاخره با خواست خدا موضوع در آن جلسه بخیر و خوشی تمام شد.

ظاهرأ گروهان ژاندارمری شبانه با هنگ ژاندارمری استان و ساواک خرم آباد تماس گرفته و موضوع پخش اعلامیه را گزارش کرده بود. چون صبح روز بعد که طبق روال هر روزه به دبیرستان رفتیم، چند ساواکی با لباسهای پاره و مندرس برای عادی سازی خود ولی برای ما که همه شهر را می شناختیم به کوهدشت آمده و در مسیر دبیرستان ایستاده و دقیق به همه افراد نگاه کرده و آنها را زیر نظر داشتند. در این بخش هم ما همگی به سلامت گذشتیم. بعد از رفتن سر صف رییس دبیرستان آقای جوزاک بود و شروع به سخنرانی کرده و در لفافه همه را تهدید کردند که چه و چه می کنند.

با توجه به مدد خاص خداوند تبارک و تعالی و راهنمایی غیبی ایشان برای راهنمایی و هدایت ما در رعایت دقیق مسایل امنیتی و کار دقیق و حساب شده ما، در آن مقطع حرکت خوبی در شهر ایجاد شده و پوکی ساواک جهنمی برای همگان روشن شده بطوریکه بعد از یکی دو مرتبه توسط عده ای دیگر اعلامیه پخش شد. تجربه زیبایی برای خودمان که در امور مذهبی آشنا بودیم واکنش و عکس العمل بعض افراد بسیار زیبا و ماندگار بود. لکن بدلیل حفظ آبروی آنها از بازگو کردن آنها اجتناب می کنم.

خدایا چنان کن سرانجام کار === تو خشنود باشی و ما رستگار

 

 

درج شده توسط : بهزاد باقری / دبیر سرویس شهدا و منتظران " میرملاس نیوز "bagheri1348@yahoo.com

دیدگاه ها

رحیم جعفری در گفته :

سلام،از این بزرگوار صمیمانه تشکر میشود، خاطره جالبی بود چون قصد گردآوری رویدادهای سالهای نزدیک انقلاب وبعد از آنرا داریم تقاضا میکنم ارتباط داشته وکمک کنند . دوشهید عزیزهم که اسم بردند واقعا گمنام واز موثرترین افراد انقلابی آن دوره بودند بخصوص رضا آخوندزاده که الگویی بود برای این حقیر وبا ارتباطاتی که با مرحوم عظیم مرادی در خرم آباد داشت جزئ رهبران بچه های حزب الله وانقلابی بود ،مرحوم عظیم مرادی توسط گروه های مارکسیستی ترور شد. یادشان گرامی وتشکر از آقا سعید وسایت میرملاس

سعید بالنگ / دبیر سرویس ایثار و شهادت در گفته :

سپاس از حضورتون حاج آقا

ناشناس در گفته :

حاج آقا سلام. ممنون از زحمات و تلاش حضرتعالی. از طریق ایمیل در خدمت حضرتعالی هستم. ارادتمند هستیم.

هادی قبادی در گفته :

باسلام و تشکر از راوی محترم خاطرات
و با درود و سلام و صلوات بر دو شهید والامقام هاشمی و آخوند زاده
یاد آن جلسات قرانی که در منازل برگزار می شد ما را به فضایی سرشار از معنویت می برد . ما و هم سن و سال هایمان نیز به عنوان نوجوانانی مشتاق ، حضوری فعال در آن محافل داشتیم و تشویق بزرگترها در تکوین شخصیت ما بسیار مؤثر بود . اگر چه چهره آن دو شهید سعادتمند از آن جلسات هم در ذهنم باقی است اما حضور بسیار جدی آنها در برنامه های پس از پیروزی انقلاب در اداره شهر کوهدشت بسیار نمایان تر است . اخوی بزرگم دکتر یحیی که با برادر کوچکتر شهید آخوند زاده همکلاس و دوست بود تعریف می کرد که شهید آخوندزاده همیشه با دو قبضه اسلحه مسلح بود و آنها در سال های اولیه پیروزی نقشی اساسی در حفظ و حراست از شهر و ارکان انقلاب داشتند .
البته فکر می کنم خانواده آخوندزاده چندی بعد به خرم آباد هجرت نمودند و در آن سالها به شهادت رسید ، لذا اسم این عزیز احتمالاً در بین شهدای کوهدشت نباشد .
نکته دیگر اینکه باگذشت قریب به چهل سال از این خاطره به گمان بنده اگر راوی محترم ، خود را معرفی نمایند شیرشن تر است . امروزه بیان خاطرات بخش مهمی از تاریخ شفاهی ماست و شفاف بودن منبع به قوام آن کمک می نماید .

کوهدشتی مقیم مرکز در گفته :

جناب حاج آقای قبادی، بزرگواری حضرتعالی بر همگان مبرهن است. در خصوص شهید آخوندزاده به استحضار میرساند که این شهید در مقطعی که حاج آقای محمدی حاکم شرع آبادان یا خرمشهر بودند همراه ایشان بوده و اوایل جنگ تحمیلی در خرمشهر عزیز مظلومانه به شهادت رسید. ولی بدلیل خواسته والد مرحومش در قبرستان خضر نبی خرم اباد بخاک سبرده شد. دو سه سال بعد از شهادت این بزرگوار خانواده به خرم آباد رجعت و مقیم شدند.
در خصوص ارتباط هم از طریق ایمیل در خدمت شما هستم. سپاسگذارم

هادی قبادی در گفته :

سپاس از توضیح شما .

کوهدشتی مقیم مرکز در گفته :

جناب حجج الاسلام رحیمی و جعفری ایمیل بنده hasanhamid118@yahoo.com در خدمت جنابتان است. ارادتمند شما هستم.

ع م ا در گفته :

سلام ، یاد شبی افتادم که در مسجد صاحب الزمان دوستان برق مسجد را قطع کردند و در یک چشم به همزدن صحن مسجد پر از اعلامیه شد برادر ارجمندم حاج حسن باقری وتعدادی از دوستان مجری برنامه بودند

کوهدشتی مقیم مرکز در گفته :

بله در ماه مبارک رمضان سال ۱۳۵۷ بود.
روز وصل دوستداران یاد باد / یاد باد آن روزگاران یاد باد

علی محمد محمدی در گفته :

سلام وعرض ادب خدمت برادر مبارز وارجمند مقیم مرکز .
روایتتان از دوران خفقان وظلم وستم شاهی با قلم شیوا ودلنشین بسیار زیبا وجالب بود .در آن ایام که نام ساواک لزره بر اندام مبارزین می انداخت چنین حرکاتی نشات گرفته از خلوص نیت وپاکی واطلاعات کافی
نسبت به استبدادرژیم وعزم جزم برای مبارزه در آن روز گاران دارد .
درود به ارواح پاک شهدای عزیزمان شهید هاشمی و آخوند زاده وآرزوی توفیق هرچه بیشر دارم برای برادر
مبارز راوی این حادثه.

کوهدشتی مقیم مرکز در گفته :

سپاسگذارم. علی محمد عزیز تربیت شما بدست مرد متدینی بود که هر کس او را میدید یاد خدا و قیامت می افتاد، خدایش رحمت کند. شما هم جوانی تان را در مسجد گذرانده از کلاس های عقیدتی حاج آقای حسامی تا امور عمرانی مسجد تا ورزش والیبال در شبستان سوم مسجد و تا … . مستدام باشد و ماندگار. التماس دعا

علی محمد امرایی در گفته :

خداوند به شما دوست عزیزم اجر و پاداش خیر عنایت فرماید ، یقین دارم آن موذن پیر در سحرهای رمضان که درپشت بام منزل خالصانه به مناجات می پرداخت، از دعای خیر ،جنابعالی را بی بهره نگذاشته است . بیاد دارم درحین مناجات افرادی به قصد استجابت دعا می امدند وبه آن پیر بی ریا التماس دعا میگفتند……….

ملکا ذکر تو گویم که تـو پاکی و خـدایی /// نروم جز به همان ره که تواَم راه نمایی
همه درگاهِ توجویم همه از فضل تو پویم /// همه توحید تو گویم که به توحیدگواهی
تو حکیمی توعظیمی توکریمی تو رحیمی/// تو نمایندۀ فضلی تـو سزاواز ثنایی
…………………………………….
این مناجات یکی از آن اذکاری بود که در دل سحر می سرود

بیان دیدگاه !

نام :
رایانامه :