کد خبر : 4383
تاریخ انتشار : ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ - ۰۸:۳۶
نسخه چاپی نسخه چاپی
تعداد بازدید 288 بازدید

فرمان‌های دم بریده

حشمت‌اله آزادبخت: فرمان‌های دم بریده  نه؛ گاو گرون شده… این جواب قاطعی بود که قصاب محله‌ی ما بر دهان پرسش بی‌جای من کوبید و زیپ پرسش دیگرم را تند کشید. اجازه دهید داستان این تراژدی را روشن‌تر روایت کنم که آخر خوش آن به مرگ اشتیاق اسفندیار طبقه‌ی بی‌چاره‌ی بی‌درآمد بی‌زور مردم ختم خواهد شد. […]

حشمت‌اله آزادبخت:

فرمان‌های دم بریده

 نه؛ گاو گرون شده…

این جواب قاطعی بود که قصاب محله‌ی ما بر دهان پرسش بی‌جای من کوبید و زیپ پرسش دیگرم را تند کشید. اجازه دهید داستان این تراژدی را روشن‌تر روایت کنم که آخر خوش آن به مرگ اشتیاق اسفندیار طبقه‌ی بی‌چاره‌ی بی‌درآمد بی‌زور مردم ختم خواهد شد.

به قصد خرید گوشتی که دو روز پیش کیلویی نُه هزار تومان خریده بودم مقابل ساتور سرخ قصابی سرکوچه سبز شدم. قصاب چرخ گوشت را پایین‌تر از ترازو، در پستویی پنهان از دید مستقیم مشتری قرارداده بود و دست چپش گاه تا شانه به کناره‌ی ناپیدای تشتک می‌رفت و همراه مشتی نمی‌دانم؟؟ بر‌می‌گشت و این‌بار گوشت چرخ شده‌ی بیش‌تری را در حلق چرخ گوشت فرو‌می‌کرد. با مِن ومِنی ویژه‌ی رودربایستی این حوالی عرض کردم: روزگاری میاد گوشت رو جلوی چشم مشتری چرخ کنن؟ ابروی قهقهه‌ی چربش را به سمتم گرفت و فرمود: نچ !اگه گوشت بشه کیلویی صدهزارتومان، شاید!…سرم را از درِ دوستی داخل بردم و گفتم: چرا جلوی مشتری چرخ نمی‌کنید؟ سکوتْ کوچه‌ی چپِ دهانِ قصاب را پرکرد و من ماندم با کله‌ی بی‌جوابی که مدام بوی قرمه سبزی می‌دهد…

این در حالی‌ست که همین نزدیکی‌ها مراکز بهداشتی اعلام کردند و به قصاب‌ها ابلاغ نمودند که حق ندارند دور از دید مشتری گوشت!! چرخ کنند. اما تنها، قدرتِ دستوری بود که سرِظاهرِ اطاعتِ قصاب‌ها را چندثانیه خم کرد و به‌سرعت به سطل ابدی انبوه فرمان‌های دم بریده‌ای پیوست که در گورستان‌های فراموشی دفن می‌شوند.

بالاخره گوشت از سینی ترازو برگشت و من با ذهنیت چند روز پیش، مچاله‌ی پول را آماده‌ی مشتم کرده بودم و گفتم: چقدر تقدیم کنم؟ قصاب دست تعارف شرقی‌اش را به سمت پول گرفت و گفت: قابل نداره….سیزده هزارتومان. گفتم والا قابل داره خوب هم داره. قیمت رو اداره‌ی نمی‌دونم بالابرده؟ گفت:« نه گاو گرون شده.» گفتم پس بگو کار آقا گاوه‌ست وگرنه شونه‌ی لاغر هیچ قیمت‌گذاری نمی‌تونه دو روزه این همه پله رو بالا بره.

این بود ماجرای من و مشتِ قصابی که نمونه‌ی خرواری ست از بازارآشفته‌ای که این چنین به جان بی‌زوری جیب مردم افتاده است. یکی از دوستان سیمره‌ای که چندسال پیش به یکی از کشورهای عربیِ پیش پاافتاده یِ تاریخِ سرزمینِ من سفری کرده بود می‌گفت: آن‌جا تمام اجناس ریز و درشت بدون استثنا برچسب دارند و به محض تغییر قیمت کالایی خاص، به همه اعلام می‌شود و مغازه‌دارها موظفند فوراً برچسب‌ها را عوض کنند…

هیچ فکر کرده‌اید فرودآمدن ناگهانی چندهزارتومانی قیمت یک‌جفت کفش یا یک‌پیرهن پس از چک و چانه‌ای خودمانی و رد و بدل چند قسم سخت، چه فاجعه‌ای در خود دارد؟…حال آن که همان کالا با همان قیمت قاطع و یک‌سان اداره‌ی– شمابگویید – باید به اعتماد و سکوت مشتری فروخته شود و چک و چانه‌ی سوء‌استفاده‌ها و تفاوت قیمت بغلْ دستی‌ها و…به مهر قاطع همان اداره‌ی نمی‌دانم بسته شود.

همیشه به خط پایان نوشته‌هایم که می‌رسم درگوش خودم می‌گویم: کو گوش شنوا؟!

راستی فراموش کردم بنویسم روی سخن این نوشته با انگشت بالارفته‌ی کدام اداره بود.

( ایمیل شده توسط نویسنده )

درج شده توسط : امین آزادبخت (مدیر سایت )

دیدگاه ها

تشکررررررازموضوعاتی که شمانویسنده توانا بامهارت مینویسد.

سیدمجتبا حسینی در گفته :

کفشی خریده بودم از دوستی 95 هزار تومان! سال بعد برگشتم همانجا که یک جفت کفش برای مراسمی خاص بخرم… نگاهی به کفشهای قدیمی که اتفاقا همانها را پوشیده بودم انداخت و گفت: از کجا خریدی؟! (از سرفراموشیه روزگار و فشار زندگی، و نه از سر زرنگی) یادم رفته بود از خودش خریدم. گفتم: تهران!
سری تکان داد و گفت: چقدر؟ گفتم: فکر کنم حدود 100 یا 95!
با چنان افسوس و دلسوزی سر جنباند که نگو… گفت: اینها حداکثر 40 تومن باشه تازه اگه گولت زده باشه!

آمدم بیرون و با خودم فکر کردم از این 120 هزار تومان کفش جدید به اتضمام این همه قسمی که خورد ازجناب دوست چقدر گول خورده باشم خوبه؟

مرد بدون آینده در گفته :

آقای آزادبخت حالا شانس آوردی که به خاطر خریدن گوشت یارانه تورو قطع نکردن…

یک زمانی میاد یک سیرگوشت بخریم و بااون سنگ سیخ کنیم.

مصطفی امرایی (خرم آباد) در گفته :

نی نه نه ناو نی ناو ناو ناوه نون و ماس بیتر د گوشت گاوه

مهدي عباسي گراوند در گفته :

با سلام و عرض ارادت خدمت برادر عزيزم،در حق دلنوشته هايت همين بس كه:دس مريزاد آنكه ريخت طرح قامت تو!!!!!!

این چیزایی که زحمت کشیدیداز قصابی گفتیدکه خیلی وقته من باهاش بزرگ شدم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!تقصیرارو گردن یارانه نندازید لطفا!شایدم اولین بارش بوده قصابی رفته!!!!عجب…………………………….

مریم در گفته :

ازشمابعیده سریع داغ کنیدو…!نفهمیدی نه. متوجه نشدی!!!درثانی:اگه دقت کنیدتوی کامنتاازیارانه اسم بردن منم خواستم گوش زد کنم!
بازم میگم مقصرخودمردم هستن نه یارانه!!!

حشمت اله آزادبخت در گفته :

خانم مریم مستعار مطمءنی اول خوندی دوم فهمیدی بعد نظرنوشتی؟مطمءنی کلمه ی یارانه توی متن بود؟ هرچند من مطمءنم اول نظردادی دوم نفهمیدی چرا دادی بعد نخوندی…

مرتضا خدايگان در گفته :

و آه كه اين تنها گوشت نيست كه گوشت و پوست و استخآن ما را در دندان هاي دندان گردي صاحب صندلي ها ريز مي كند… مغازه ي بغل دست قصابي كبابي ست كه كبابمان مي كند و روبروي اش برنج و روغن است كه روبروي جوخه ي سلاخ گراني و بي تدبيري قرارمان مي دهد براي تير باران ، مرداد باران ، آبان باران ، اردي… جهنم… و كنار اينها تعمير كار فلان وسيله برقي ست كه بدون كمترين كنترلي براي يك پيچ گمشده يا سيم قطع شده چندين هزار تومان قابل دار از بيخ بدبخت گوش گداي ما بيرون مي كشد و تمام اين مشاغل اجاره نشين مغازه هايي هستند كه نرخ هايشان به روندي عشقي – نجومي به مراحل بالاتر صعود مي كند و ما با پاي پتي و پياده و پينه پوش و پريش ، هرگز به گرد گردنكش پاي پلنگي شان نمي رسيم و آنها بدو و ما نفس نفس نفس زنان ، آنها بدو و ما نفس نفس زنان و آنها بدو و ما از ن ف س … ا
ف
ت
ا
د
ه

….
…..
آره حشمت عزيز !
من درد دارم درد دارم درد دارم/همشهرياني خسته و شب‌گرد دارم… اما تو همچنان بنويس و بنويس و بنويس و بنويس … كه بابا مثل هر شب نان …..

مریم در گفته :

دریغ ازاینکه بابابرای نان همه جوانیش راداد…

گراوند در گفته :

اقای ازادبخت دست درد نکه . فره خو بی. انشا الله همیشه موفق بوین.

بیان دیدگاه !

نام :
رایانامه :