کد خبر : 19838
تاریخ انتشار : ۴ اسفند ۱۳۹۱ - ۱۲:۴۴
نسخه چاپی نسخه چاپی
تعداد بازدید 219 بازدید

کمپ‌های ترک یا کتک؟!

حشمت‌اله آزادبخت / کمپ‌های ترک یا کتک؟!

 

 

حشمت‌اله آزادبخت / سیمره:

کمپ‌های ترک یا کتک؟!

 چندسال پیش بود به همت چند تن از کتک خورده‌های جلاد بی‌رحم اعتیاد که خود در کمپی در پایتخت بندِ ابتلا از پا گشوده بودند، محلی در کوه‌های اطراف کوهدشت افتتاح شد تا دست دیگرانی را که منجلاب از سرشان گذشته بود بگیرند و صدای زنگ بیداری‌اش در گوش خرابه‌های شهر پیچید و دسته‌دسته با پای شوق و رغبت به سوی جایگاه امنش شتافتند و بسیاری موفق شدند زیر سقف آرامشش از تیر تیز کشنده‌ی اعتیاد دور بمانند و افراد زیادی را می‌شناسم که سال‌هاست به زندگی عادی خود بازگشته‌اند و دیگر به سمت این بلای خانمان‌سوز نرفتند و در حال حاضر زندگی آبرومندی دارند. کم‌کم کمپ‌های دیگری در حومه‌ی شهر تأسیس شد و تا جایی پیش رفت که کمپ‌های ترک اعتیاد به مکان‌هایی برای درآمد تبدیل شد و در حال حاضر نمونه‌های بسیاری حتا در بخش‌ها و روستاها دایرشد.

چند سال پیش به یکی از کمپ‌های ترک اعتیاد کوهدشت رفتم تا سروگوش گزارشی به آب دهم و از جوان‌هایی نوشتم که پس از چند ماه شانه‌ی افتاده راست کرده  و نشاطی دوباره در صورت زندگی‌شان پیدابود. جوان‌هایی که هرکدام
قرار بوده امیدهای خانواده‌هایی باشند اما بیراهه‌ی اعتیاد، به ناکجا ویرانه‌اشان کشانده بود و حالا با پای خود به کمپ‌ها پناه آورده بودند تا گل امید باد برده‌ی خود را دوباره به مشام اشتیاق خانواده‌هایشان باز گردانند. با هرکدامشان حرف می‌زدم خدا را شکر می‌گفتند که جایگاهی یافته‌اند تا زیر سقف آرامشش به دنیایی تازه و پراز امید رسیده برسند.
حالا چند سالی از فعالیت کمپ‌ها می‌گذرد اما عدم‌نظارت قانون و مراکز قانونی و حتا بهداشتی، برخی از آن‌ها را به اردوگاه‌هایی پراز رعب و وحشت تبدیل کرده است. برخی از کمپ‌های ترک اعتیاد با اجیر کردن عده‌ای که از توانایی جسمی خوبی برخورداهستند، به سراغ بیماران اعتیاد رفته و کَت‌بسته به کمپ تحویل می‌دهند و در بسیاری موارد با کتک‌کاری و بی‌حرمتی فرد‌ دستگیر شده را زندانی…
یکی از معتادان که برای ترک به یکی از مراکز مراجعه کرده بود می‌گوید: « وقتی به کمپ رفتم از درد نبود مواد به خودم می‌پیچیدم اما چند نفر از مسئولان کمپ که با نام‌های مستعارِ  چنگیزخان، آقامحمد خان و… هم‌دیگر را صدا می‌زدند به مشت و لگد و چوب به جانم افتادند و آن قدر کتکم زدند تا بی‌هوش شدم. او در حالی که گریه می‌کند و ساق پای کبودش را نشان می‌دهد، ادامه می‌دهد: « از غذایی که از بازمانده‌های تالارهای عروسی تهیه می‌شود به خوردمان دادند و اگر نمی‌خوردیم به جانمان می‌افتادند.» سرش را برمی‌دارد و درحالی که آهی کشیده از سینه رها می‌کند می گوید: «وقتی اعتراض کردم، گفتند از دولت دستور داریم که برای ترک به کتک متوسل شویم.»
یکی دیگر از کسانی که از یکی از کمپ‌ها گریخته است، می‌گوید: « من یک فرهنگی هستم. خانواده‌ام به من شک کرده بودند که مواد مصرف می‌کنم. با تماس تلفنی یکی از اعضای خانواده با کمپ، توسط چهار نفرکه شبانه وارد خانه‌ام شدند دستگیر شدم وغل و زنجیر کرده و چشم و دهان بسته، روانه‌ی کمپ شدم.» او ادامه می‌دهد: «مرا برزمین انداختند و سرم را در خاک فروکردند و سبابه‌ی رنگ کرده‌ام را پای ورقه‌ی رضایت گذاشتند. بعد لباس‌هایم را درآوردند و مرا در آب فاضلابی یخ بسته به نام « جردن» انداختند و با شلاق به جانم افتادند. منتظر بودم پس از دستگیری با مصرف دارو و با روش‌های روان درمانی کم‌کم آثار اعتیاد را از قامتم بزدایند اما با انواع شکنجه‌ها و توهین‌ها مواجه شدم. «او درحالی که می‌لرزد می‌گوید: «هروقت نام کمپ را می‌شنوم خود به خود بدنم می‌لرزد و حاضرم سال‌ها در زندان ابوغریب حبس شوم اما یک ساعت کمپ ترک اعتیاد را به چشم نبینم.»
یکی دیگر از کسانی که با گزارش تلفنی خانواده به یکی از این مراکز منتقل شده است شکایت بلند بالایی را که به مراجع قضایی و شرعی کوهدشت نوشته است را نشان می‌دهد و می‌گوید: «شب بود و یکی با صدای بلند درخواست چایی کرد. چند نفر از مدیران کمپ آمدند و پنجاه و دونفرمان را به صف کردند و پس از کندن لباس‌هایمان به چوب کتکمان بستند و با چوب بلندی که در دست «آقامحمدخان» بود…
یکی از مسئولان کمپ، ضمن کذب شمردن این حرف‌ها می‌گوید: «این‌طور نیست و ما باکمال مهربانی و باروش‌های کاملاً مدرن پزشکی و روان‌درمانی بیماران‌ مبتلا را تحت درمان قرار داده و بسیاری از افراد تحت درمان را از چنگ اعتیاد رها کرده‌ایم.»
دوربین این گزارش دور ایستاده و درد دل‌ها و حرف‌های دو طرف ماجرا یا فاجعه را به دهان قلم سپرده است اما تا روشن شدن قضیه و سرکشی و بررسی مسئولان امر، کنار دیوار همین نوشته صبر می‌کنیم و چشم به راه اقدام مدبرانه و مسئولانه‌ی مسئولان می‌مانیم تا اصل واقعیت در شماره‌های بعدی همین نشریه نگاشته شود.

 

 

درج شده توسط : امین آزادبخت (مدیر سایت )

دیدگاه ها

راضیه همتی در گفته :

خرم آنکس که در این محنت گاه

خاطری را سبب تسکین است.

ماهان ازادبخت در گفته :

اول اینکه معتاد حقش مردن است چون خانواده را تحت شعاع قرار می دهد.واما بعد تاسیس مراکز ترک اعتیاد یکی از مزخرفترین ایده هاییست که عملی شده است .اگر فرد معتاد بتواند ترک اعتیاد کند پس همه مرده ها نیز می توانند زنده بشوند.

لیلا در گفته :

جالب اینجاست افرادی که توی این کمپا ترک میکنن بعد از گذشت چند ماه بازم میرن سراغ اعتیاد…دلیل اصلی اشم اینه که غیرقانونین یعنی روانشناس ندارن و معتاد ترک کرده بعد از یه مدت احساس خلا میکنه و این خلا رو دوباره با اعتیاد پر می کنه….اینجا هر کی به هرکیه….

تورج در گفته :

سلام؛ آقاى ازادبخت عمق فاجعه رو یک طرفه نگاه کردید. تشریف ببرین داخل کمپ ها ، دیگه خبرى از کتک و شلاق نیست ، الان مدرن شدن ، همونجا براشون انواع مواد آماده میکنن که بیماران گرامى ( معتادین) اذیت نشن و با خیال راحتترى در فضا سیر کنن. براشون منبع درآمد شده!!!

صفایی در گفته :

کاشکی هی کتک بزنن …….. بلاهای نامشروع دیگه ای هم سرشون میارن وقعا این مایه تاسف شهر ماست!

سیدمجتبی حسینی در گفته :

تاسف باره…

شهروند در گفته :

با سلام خدمت آقای آزادبخت
بنده تا حدودی حرفهای شمارا در مورد ازار و اذیت جسمی قبول دارم اما اینطور نیست که بتوان تیتر کمپ های ترک یا کتک را برایش انتخاب نمایید چون بنده با یک کمپ که مسئول آن از دوستانمان می باشد وقتی پای حرفاش مینشینی از رفتارشان با بیماران، انتخاب راهنما و جلساتی که بعد از ترک می گذارن واقعا لذت می بری . به هر حال امیدوارم تمام کسانی که در راه ریشه کنی اعتیاد گام برمیدارند موفق و پیروز باشند.

آراد آزادبخت در گفته :

با سلام وادب.

با سلام و ادب.
آقای آزادبخت از اینکه به این موضوع پرداخته اید ممنونم.
معتاد=مریض روانی مریضی که هم از لحاظ روحی و هم جسمی دچار تلاتماتی شده است وبا پناه بردن به مراکز بی بندو باری به نام کمپ نمیتوان مورد معالجه قرار بگیرندومتاسفانه در شهرستان کوهدشت هر کس که ورشکست میشود با اجاره یه خرابه کمپ دار میشود.
اینان با چه جسارتی دست به راه اندازی چنین مراکزی میزنند.؟سازمان بهزیستی کجاست؟فقطوفقط برای مسولین رسیدگی به این امر متاسفم

واگیژه در گفته :

کسی که اعتیاد داره بیماره و مجرم نیست
هر ادمی موقعی بیمار میشه میره واسه درمان و اعضای خانواده هم نگرانش هستن تا زودتر بیماریش خوب بشه
اما چرا برای کسانی که اعتیاد دارن و بیمارن خانواده ها هیچ کمکی نمیکنن
بازم میگم معتاد مجرم نیست بیماره و باید به جسم و روحش رسیدگی بشه
در جواب اقای ماهان ازادبخت بگم میگه معتاد نمیتونه ترک کنه
اقای ازادبخت شما خودت باور منفی و غلطی هستی که امید ادمای معتاد رو ناامید میکنی
شما میگی کسانی که اعتیاد دارن نمیتونن ترک کنن
معلومه با انجمن NA اشنا نیستی
بهتره یه سر به اونجا و انجمت مهتادان گمنام بزنی افرادی با سن پاکی دوازده سیزده سال هم پیدا میشه و حاضرم قسم بخورم از لحاظ سلامت عقل شرایطی بهتر از شما رو دارن

بیان دیدگاه !

نام :
رایانامه :