کد خبر : 37240
تاریخ انتشار : ۱۴ آبان ۱۳۹۲ - ۲۲:۳۷
نسخه چاپی نسخه چاپی
تعداد بازدید 415 بازدید

امام حسین(ع) احیا کننده حقیقت دین

   میرملاس نیوز:عاشورا، جایگاه عظیمی در تاریخ اسلام دارد. به عبارتی خوابی که حضرت ابراهیم(ع) دیدند که حضرت اسماعیل(ع) را به قربانگاه می برند، تعبیرش در امام حسین(ع) انجام شد و طبق نظر بعضی از مفسران آیاتی از قرآن به این معنی دلالت دارد: آنجایی که داستان حضرت اسماعیل(ع) را بیان می کند و می […]

40614_2008_12_21__18_36_32_news

 

 میرملاس نیوز:عاشورا، جایگاه عظیمی در تاریخ اسلام دارد. به عبارتی خوابی که حضرت ابراهیم(ع) دیدند که حضرت اسماعیل(ع) را به قربانگاه می برند، تعبیرش در امام حسین(ع) انجام شد و طبق نظر بعضی از مفسران آیاتی از قرآن به این معنی دلالت دارد: آنجایی که داستان حضرت اسماعیل(ع) را بیان می کند و می فرماید: «وفدیناهُ بِذِبْحٍ عظِیمٍ»: و او را در ازای قربانی بزرگی که مراد همان گوسفندی باشد که حضرت ابراهیم (ع) قربانی کرد، فدا دادیم. «إِنّ هذا لهُو الْبلاء الْمُبِینُ»: این آزمایش بزرگی برای حضرت ابراهیم (ع) بود، اما در ادامه آیه آمده است: «وترکنا علیهِ فِی الْآخِرِین»: این را برای دیگران باقی گذاشتیم. به این علت مفسران می گویند که این آزمایش برای امام حسین (ع) واقع شد و ایشان از این امتحان الهی سربلند بیرون آمدند. در ظاهر این امر، مقامی بوده که خداوند برای حضرت امام حسین(ع) حفظ کرده است، مقام شهادت مقام عظیمی است که فقط خواص به این درجه می رسند. به این دلایل است که به حضرت امام حسین(ع) ذبیح الله می گویند. از سوی دیگر حضرت امام حسین(ع) دین اسلام را احیا کردند و به حقیقت محمدی بازگرداندند، به حقیقتی که در زمان حضرت رسول(ص) بود، چنانچه امام علی(ع) هم این کار را انجام دادند و دین را به اصل خود برگرداندند و از انحراف ها جلوگیری کردند و در واقع همه امامان این کار را کردند چراکه آنها وارثان بحق حضرت رسول (ص) و قرآن مجسم و ناطق بودند، این کار را انجام دادند و قرآن و دین را احیا کردند. مثلا مولانا به عنوان عارفی اسلامی اشعاری درباره امام حسین‌(ع) دارد.

عرفا هم به مقام امام حسین (ع) توجه دارند و هم به اینکه ایشان محیی بوده یعنی ایشان را احیا کننده دین می‌دیدند که عارف بالله به معنی حقیقی است که انجام قیام عاشورا و ایستادگی و شهادت این گونه فقط از یک انسان کامل ساخته است. ایشان در مقام  انسان و ولی کامل هستند، چرا که فقط انسان کامل می‌تواند دین را احیا کند. ایشان در واقع وارث بحق رسول الله‌(ص) و وارث بحق ایشان و عالم حقیقی دین است، نه تنها ارث جسمانی از حضرت رسول (ص) بلکه جسم روحانی و معنوی هم از ایشان بردند و وارث ولایت و وارث حقیقی ایشان بودند و البته همه ائمه‌(ع) ما این گونه بودند و عرفا اینها را قبول دارند: چنانچه مولانا در اشعارش آورده است. همچنین عطار در تذکره الاولیا کلام خود را با امام صادق(ع) و امام باقر(ع) شروع می‌کند و می‌گوید ولایت متعلق به اینهاست، اینها عرفای حقیقی بودند و این اعتقاد در میان عرفا و اندیشمندان و نویسندگان اسلامی فراوان دیده می شود. شاید در بسیاری از آثار این امر پیدا نباشد اما در باطن همه آنها هست. اگر باطن شیعه ولایت باشد، همه عرفا قایل به ولایت و سالک راه ولایت هستند و بنابراین ائمه(ع) را نمونه اعلای ولایت می‌دانند. همه عرفا این گونه هستند، مثلاکتاب فتوحات ابن عربی را ببینید که درباره ائمه‌(ع) ما چه می‌گوید در بسیاری از موضوعات کتاب به امام جعفر صادق(ع) و… اشاره دارد.

 

 

درج شده توسط : سرویس خبر و رسانه " میرملاس "

بیان دیدگاه !

نام :
رایانامه :